Category Archives: Uncategorized

Zet de epidemie op haar kop

Vaccinatie is onze moderne manier om groepsimmuniteit te bereiken. Niemand betwist dat dit laatste ons doel is. Niet de anderhalve meter economie. Ook niet een eeuwig verlengde pudeur om kleinkinderen weg te houden bij hun grootouders. Zelfs niet een beklemmende voorzichtigheid die spreekt uit het bedekken van onze glimlach met mondmaskers. Maar waarom articuleert geen enkele exit strategie dan alternatieven om dit doel te bereiken? Zijn epidemiologen verslaafd aan de vermaningen die epidemieën tot hét centrale element maken van hoe we de maatschappij organiseren? Het is nochtans niet hun vakgebied om te beslissen hoe we moeten samenleven. Nee, het is hun vakgebied om ons – ondanks de virale bedreigingen – toe te laten zelf te beslissen hoe we samenleven. Indien dat niet kan door de epidemie te vermijden dan is de enige andere optie om de epidemie op haar kop te zetten: door zo snel mogelijk door te spoelen naar het doel van groepsimmuniteit. 

Vermits de komst van een vaccin ergens met Sint Juttemis verwacht wordt, en in elk geval aanvoelt als wachten op Godot, hebben we alternatieven nodig. Die alternatieven worden ons echter niet aangedragen door de virologen. Zoals gezegd houden zij het uitsluitend bij vermaningen. Of erger: trekken ze liever nog de basis van hun wetenschap, immuniteit, in vraag. Virologen hebben schijnbaar het zwaard uit de handen van Damocles gerukt om er intimiderend mee boven onze hoofden te zwaaien. Dan rest er ons weinig anders dan zelf alternatieven aan te dragen. Misschien zijn er moedige microbiologen die die handschoen willen opnemen. Ze mogen ons in elk geval terechtwijzen want zelfs van die terechtwijzing zullen we wijzer worden! We kunnen in onderstaande dan ook onbeschaamd zijn want ook uit onze fouten kunnen we leren. Als we dan toch als kinderen moeten behandeld worden, dan op z’n minst toch nog als kinderen die het in hun mars hebben nog iets bij te leren, en die niet slechts devoot moeten handelen, uit heilige schrik voor een nakende apocalyps.

Eerst de feiten. Ik raad iedereen aan deze korte 5’ video van de ‘CNN dokter’ te bekijken. Mijn samenvatting is simpel: COVID-19 immuniteit is ingewikkeld maar daarom niet minder een feit. Gelukkig maar, anders was dat wachten op een vaccin echt wel een Sint Juttemis kwestie. Dat is ook de reden waarom er in meer en meer landen serologisch onderzoek op antilichamen gebeurt. Ook de WHO mag de anekdotische informatie van herinfecties niet veralgemenen naar een verdachtmaking van een immuniteit die feitelijk vaststaat bij al de Corona-virussen tot nu toe bestudeerd, zeker niet gezien specifieke informatie rond trage mutaties in het specifieke virus dat leidt tot COVID-19.

Serologisch onderzoek dus. De resultaten variëren enorm. In Duitsland maakt men in een hot spot (de stad Gangelt) op 9 april gewag van 15%. In Nederland hield men het op 3%. De resultaten in Zweden (10%) werden samen met de rest van het Zweedse beleid al vlug met veel scepticisme weggezet. De Universiteit Antwerpen rapporteerde dan 3% zeggend dat dit toch wel ontgoochelend was met betrekking tot groepsimmuniteit (men gaat er daar dus wel degelijk vanuit dat er zoiets is wat betreft dit Corona-virus!). En dan kwamen er de gegevens uit New York: 13,9% (met 20% in Manhattan). Een kat vindt er haar jongen niet in terug. Gelukkig is er dit artikel op vrtnieuws website: het percentage is gewoon volstrekt nietszeggend zonder vermelding van de datum op dewelke de stalen zijn genomen. Via de metingen van het Rode Kruis waren er op datum van start van lockdown 2.1% Belgen die immuniteit hadden en 2 weken later 4,3%. Uiteraard zijn er heel wat andere parameters in de test protocols van belang: manier van steekproef, cut-off assumpties, sensitiviteit, valse positieven/negatieven etc.. We kunnen hier geen peer review maken (het zou wel fijn zijn als de mensen die dit wel kunnen ons hierover zouden informeren;; sowieso interessanter als het zoveelste economie versus gezondheid debat). Wat we wél kunnen is suggereren dat er in deze informatie meer zit dan de conclusie dat groepsimmuniteit een verre droom is (of dat de huidige infectiegraad verwaarloosbaar is wat betreft de snelheid van volgende mogelijke opflakkeringen zoals N. Hens dat  deed op twitter).

Immers, die cijfers lopen niet gewoon erg achter op de realiteit. Ze lopen ver achter op die realiteit. Inderdaad, niet alleen moeten mensen ten tijde van de test geïnfecteerd geweest zijn, ze moeten de infectie ook helemaal doorgemaakt hebben zoals blijkt uit het CNN stuk dat hoger vernoemd werd. Bovendien is het ‘reproductiegetal’ nog maar onlangs onder de 1 gezakt dus moeten we elk getal vermenigvuldigen met minstens 2. Meer nog, de basis is een onderschatting vermits zieke mensen geen bloed mogen geven (of zoals in New York, niet op straat mogen komen). Zeggen dat de infectiegraad 3% is is zo een beetje hetzelfde als zeggen dat een ster op honderden lichtjaren van ons nu ontploft is, want de telescopen hebben dat hier en nu pas geregistreerd. Ik denk dus dat het veilig is te zeggen dat wat we nu hebben bereikt qua groepsimmuniteit een veelvoud is van wat onze metingen zeggen. Iets wat spoort met de enige betrouwbare gegevens van mortaliteit door Covid-19: 0,37% door de onderzoekers in Duitsland en maximum 0,6% door de onderzoekers in Amerika. Met deze gegevens zitten we in België minstens rond 1,2 miljoen geïnfecteerden (en dat is gebaseerd op huidige doden en niet de doden binnen 3-4 weken!). Het spoort ook met de nieuwe gegevens dat besmetting in het Westen begon in januari en niet wanneer we onze eerste positieve gevallen registreerden. Dit zeker samen met het alledaagse gegeven dat dit een wel erg besmettelijk virus is dat in een groot deel van de gevallen met relatief milde (of zelfs geen) klachten gepaard gaat.

Ik denk dus dat er goede redenen zijn om te denken dat onze huidige infectiegraad eerder meer dan 10% is. De vraag is dan of dit getal nog verwaarloosbaar is in de modellen voor een volgende opflakkering? Misschien wel maar het behoeft toch wat duiding vermits deze modellen (zie de Flatten The Curve grafieken) pieken rond de 30%, en het vanuit 10% wel erg moeilijk is om met eenzelfde steiltegraad te stijgen als de originele stijging vanuit 0%. En – zoveel lijkt zeker – het is die steiltegraad die ons voor problemen stelt in ziekenhuizen (noteer bovendien dat onze originele stijging in België nog 40% capaciteit onbezet liet!). Is het dan niet nuttig om hierover onze epidemiologen wat uit te laten weiden? Want als we deze epidemie op haar kop zetten is het enige wat van belang is hoe snel we ons oude en vertrouwde normaal terug kunnen opnemen en liefst zonder te wachten op vaccins die niet zeker zijn. Vraag maar aan mensen met een HIV risico hoe lang dat wachten kan duren. 

In elk geval is elk mogelijk alternatief pad naar het oude normaal een pad dat nieuwe hoop kan brengen. De hoop van een voorspelbare einddatum en misschien ook de hoop van er zelf iets aan bij te brengen in plaats van gelaten ons virologische lot te ondergaan. Nu ben ik niet zo naïef om onmiddellijk Corona parties voor te stellen zoals Time ze onderuit haalt op basis van de cijfers in New York. Dat gezegd zijnde: wat is ‘lang duren’. Als Beckett zijn ‘Wachten op Godot’ schreef was dat omdat ‘lang’ vooral een gevoel is van Sint Juttemis. Ik zou elk alternatief dat van lang een bepaalde duur van 6, 9 of zelfs 12 maanden maakt als een geschenk uit de hemel zien, en met mij, denk ik, zullen velen dat zo zien. Zeker als er in dat alternatief ruimte is voor eigen initiatief. Als er bijvoorbeeld mogelijkheid is om 10% procent te brengen naar een 20 of 30% waar de curve niet meer zo snel kan stijgen dat de ziekenhuizen in problemen komen. Waarom zouden we dan de epidemie niet op haar kop zetten door gecontroleerde infecties op vrijwilligers die een laag risico hebben? Zoals blijkt uit het Time artikel zou dat zelfs niet een lifetime first zijn: het is al bij de waterpokken gebeurd. Dat het sowieso lang duurt heeft dit voordeel: er is tijd om zulke alternatieven te bekijken. Dat zou sowieso informatiever en constructiever zijn dan een witte vlag te hijsen en nu al definitief onze manier van leven sine die op te geven, niet?

A Plea to Qualify what we Quantify

Quantification rules the media waves. The more psychology is reduced to experiment the less we are called to try to understand the other. In the end the only ones remaining free are people like ourselves. We are exempt of explanatory reduction. They are determined by the darkness of their unsophisticated and as yet unenlightened creeds.

Bergson in his Time and Free Will offers a scathing rebuttal to these modern ways before they took over the news headlines (‘Scientists find cause of X in brain area Y’). Following him not only invites us to qualify this but to qualify all quantitative science. This, in fact, was also Bohr’s conclusion. Let me have at it.

Continue reading

From doings to sayings (& back again)

‘Without blinking an eye’, is a saying referring to how normal it is to blink your eyes. It is something we all do. It’s a doing with which we say something even if it’s something we’d rather have left unsaid.

As the saying goes, not doing it is remarkable. It either shows concealment or an absence of something we thought was being concealed. The saying is proverbially related to truth and trickery, to concealment and unconcealment. If people would never blink an eye this would amount to a perpetual staring match, the type of thing horror shows are made of.

Doings do this. They escape us. They defy willful control. They signal our emotions. They talk where sometimes we’ve been made to feel a need to remain silent. This is what we’re made to think: that emotions are “them” and controlling them is “us”. These doings are so made into sayings, such that we can control them rather than performing them.

In this way your body gets split from your soul and the I is split from its environment. It’s only the brain that connects them. If the connection is bad, it’s because your brain is bad. Because that’s what the brain is supposed to do: effectively disconnect me from you. This, in a nutshell, is growing up: the nut is your brain and the shell is your skull. And so we’ll bite our lips and count to 10 and hope we meanwhile don’t blink our eyes. A sorry state if ever there was. Is there an escape?

Continue reading

Internal Struggles

When there are things you can only talk about with yourself, how to end that discussion? Who to end it? What if you just want it to end?  This last question was one she decided to keep to herself. It was a conversation stopper that invariably started up a therapy session of sorts. Therapy and conversation were mutually incompatible. Therapeutically she was someone’s project, some thing to be reformed into not asking herself that question.

“Damn!”, she thought, “Here I go again.” The weather was nice. The company not entirely mind-numbing. She was a success. Quite the life of the party but – or could it be because -somewhat dead inside. It was exhausting to live life as if she was not asking herself ‘that’ question. She did, in myriad versions, like: am I not harsh enough on myself or am I too harsh? She was funny that way, so harsh on herself it bordered on self-mutilation.

Invisible of course, Continue reading

Pain and Guilt

I didn’t do what I set out to do. It left me feeling guilty. The reason was pain. I slept badly because of pain. I woke up in pain. I tried to ignore the pain and wrote some mails which gave me and others some pleasure. Then I tried to rewrite my paper on neurogradualism as I set out to do but the pain got the better of me. So instead I just crawled up in bed and managed an hour of half sleep that was entirely unrefreshing. I only half woke up feeling full on guilt because I caved in. As penance I did my physical exercises. Painful as that is, I know that, whilst it does not keep the pain away, it increases my chances of doing what I set out to do another day.

“Hold your head up.”, people say, not realizing that is what I – literally – spend most of my days doing. Hearing “Chin up!” is what really gets me down. Sometimes it knocks me out. Shouldn’t I just try harder? Am I too easy on myself? Do I really have enough pain for me to escape that many responsibilities? All these fighting metaphors really wear me out, it’s a chronic illness many healthy people do not realize they carry.

Continue reading

Homeros was autistic (well, I say Derrida would say so)

“In the chain of supplements, it was difficult to separate writing from masturbation.” De la grammatologie, Derrida, p. 235.

Some people say it is ludicrous to diagnose historic figures with autism. They, consciously or not, rely on deconstruction to make their point. The word autism only exists from the 20th century and imputing it to historic figures is trying to accord a reality to it which it cannot have. This is bollocks. Instead of deconstructing (i.e. unmasking) a naïve view of things, it reconstructs some kind of innocent naïveté in which nothing goes wrong except by oppression. As if everything we supplement in this society is foreign to the true nature of it. As if words like autism are intrinsically violent and we need to put on our “original” masks of aboriginal innocence. Bollocks – nothing is further removed from the actual text Derrida has written. It is back to the ideas of Rousseau – as if Derrida had not written his supplement on that supplement. It is a reactionary idea common in progressive thought that got scared from its own conclusions and hides in a window-dressed conservatism.

Let me take one of those wild associations of Derrida – masturbation and writing – and do the right thing to show via hyperbole how autism can be literally traced to Homeros – the first (blind!) writer and how the idea of supplement is unavoidably also that of autism as a kind of mental masturbation.

Continue reading

The 15th of May, 2018. D minus X days.

“What is X?”, I wondered and wondered why I would not just go and define X. Well, there is at least one good reason: I cannot define it. There are no equations to resolve it. It ends but when is not a matter for mere mortals to decide which shows that, secular as hell, we are still ruled by the immortal after all.

It is the mystery of life that we have to make choices all the time but can’t make the one that is about life itself. It is something sacred and desecrating it by contemplating it to be over at a certain predefined date spoils the party. Because, oh what fun we have, merrily, merrily on our way.

Well, I’m tired. I’m so bloody tired. Not, mind you, pissed off or desperate or depressed. I am just tired, too tired to make a point but not tired enough to go to sleep. Let me explain how that feels.

Continue reading

Till Death gives us a Part

I’m feeling rusty & restless. Even the words bounce around now as if they have their own little kids will and just don’t want to be quieted down.

Cool, I’m not.

I know how I’m supposed to be. Not quite cool but not quite uncool either, a golden middle of sorts. Fuck Horace for that by the way. Fuck him with a stick. Probably he’ll like it. Most probably the stick won’t mind either. Sure beats lying around waiting to be given a beating with.

What I wanted to do was talk about death.

I’ll give her a capital even. Come on, Death, leave these other fuckers alone. They seem so busy and all bouncing around like they have nothing more than their little kids will to lead them around. What do I hear them whispering about? Pension, pension, pension. Oddball concept that. I looked into it, Mrs. D., it is healthy time you invest now in order to get a lot of unhealthy time back later. You don’t get it, D.? Me neither, but let’s explore it given you got time with everybody pushing you out indefinitely. Has to be hard on you as well; but, oh no, nobody thinks about the D-man’s point of view. Well I do, D., I do think about your point of view all the time even if those suckers tell me it’s a mad-hat thing to do.

Continue reading

On the Principle of Population

“(..) and I thought that I should not do justice to the subject, and bring it fairly under discussion, if I refused to consider any of the consequences which appeared necessary to flow from it, whatever these consequences might be. By pursuing this plan, however, I am aware that I have opened a door to many objections and, probably, to much severity of criticism: but I console myself with the reflection that even the errors into which I may have fallen, by affording a handle to argument, and an additional excitement to examination, may be subservient to the important end, of bringing a subject so nearly connected with the happiness of society into more general notice.” Malthus, An Essay on the Principle of Population, Cambridge University Press (1992) Preface, p.9.

[Re-posted from The Old Site, original dated 03-08-2008. I am happy to report that I have not changed opinion on it, at all. Even though I never meant it in the way that is of recent en vogue now people are looking for new apocalyptical scenario’s to get worked up about in order to be able to condemn the lifestyle of the many.]

It’s probably thé heresy against woolly thinking: “Charity increases misery.”, and, “Helping out is often just a matter of patronizing.” There is a necessary tendency to overpopulation, and overpopulation is always an issue of the poor. The poor stay poor because the rich need an excess of poverty. Just a couple of really inconvenient things in the line of – I do not claim they are Malthus’ point of view nor even that they can all be based on his findings – Malthus.

Continue reading

Three Aspects of Universal Pragmatics

“It is further assumed that communicative competence has just as universal a core as linguistic competence. A general theory of speech acts would thus describe precisely that fundamental system of rules that speakers master to the extent that they can fulfill the conditions for a happy employment of sentences in utterances, (..).” J. Habermas in ‘On The Pragmatics of Communication’, edited by Maeve Cooke, P.47, MIT Press, 1998.

I have a great sympathy for some of the failed philosophers like Popper, Habermas and Jaynes. They have a research program based on a great hunch after which they fail to come up with the technical details and get sidelined because of the fact that progress is mostly – and luckily also still in philosophy – a matter of technical progress. 

Habermas is important to me because his goal is also my goal: to trace back the moral stance to the basic structure of language and to the preconditions of communication. Such an unashamed aprioristic starting point is to me the only possible route to a really universal claim to humane behaviour; a claim that is not based on traditionalist or maximalist or essentialism assumptions that cannot but lead to a morality characterized by the final non-morality of exclusion.

But he fails in the details.

Continue reading